Begerigheid en welvaart
In deze 50 minuten durende documentaire wordt Hebzucht onthuld als een van de belangrijkste motoren van menselijke vooruitgang en welvaart.
Hebzucht is een motivator die aan ernstige afkeuring blootstaat. Het wordt ontmoedigd bij de eerste verschijnselen ervan in jonge kinderen. Het krijgt de schuld van onnoemelijk veel kwaad in fictie en in de werkelijkheid. Het woord-zelf is een scheldwoord. John Stossel laat in deze solide libertarische documentaire zien dat begerigheid niet die slechte naam verdiend. Stossel geeft toe dat hebzucht sommige mensen er toe aanzet om te stelen en bedriegen maar -de overheid terzijde- dit zijn uitzonderingen, want hebzucht motiveert ons om harder te werken, te innoveren, en om samen te werken met anderen. En nog belangrijker, het zet die weinige creatieve genieën waar al het andere van afhankelijk is, aan om die nieuwe ideeën leven in te blazen die de hele wereld vooruit helpen. Maar waarom wordt er dan zoveel kwaad gesproken van begerigheid? Omdat, zegt David Kelly van het Objectivistisch studie-instituut de Atlas Society, het lijkt dat hebzuchtige mensen een groter deel van de economische koek krijgen en daarmee rijk worden ten koste van alle anderen. Hij stelt dat begerige mensen echter compleet-nieuwe koeken maken zoals hoge-snelheids computers en levensreddende medische behandelingen.
Dit argument is belangrijk voor libertariërs omdat overheidsoptreden vaak wordt gerechtvaardigd als een noodzakelijk tegenwicht tegen de uitwerking van hebzucht. Als echter begerigheid bij nader inzicht toch niet zo slecht is dan kan misschien dat ingrijpen niet worden gerechtvaardigd.