Opkomst van de libertariërs van “obscuur clubje anarchisten” naar serieus te nemen stroming.

Begin februari stond libertariër Ron Paul met 21%, en stijgend, op de tweede plaats in een Reuters-enquete over de aanhang die de kandidaten voor het Amerikaanse presidentschap hebben onder de Republikeinen. Hij was met 20 leden van het Huis van Afgevaardigden die hem zijn vaste steun hadden toegezegd, tevens een van de vier kandidaten uit het kandidatentotaal die steun van leden uit het Huis van Afgevaardigden hebben.

Niet langer kunnen libertariërs worden weggezet als “die lieden die geen maatschappelijke invloed hebben”, en als politieke kandidaten als ‘onverkiesbaren’ worden aangeduid hoezeer ook de traditionele media hen als ‘niet-passend’ in het traditionele links-rechtsschema, graag links laten liggen – hoewel ze veelal notabene als ‘uiterst-rechts- worden gekwalificeerd.

“Wie Is Paul??”

De onbekendheid van Ron Paul is niet te wijten aan het feit dat hij zich stilletjes op de achtergrond zou hebben gehouden tijdens zijn politieke loopbaan. Hij heeft steeds elke kans aangegrepen om zijn voor het grote publiek opvallende standpunten te verkondigen. Ook is het niet zo dat hij onlangs plotseling als een meteoor uit het niets is verschenen; al in april 1976 werd hij tot congreslid in Washington verkozen. Nee, zijn onbekendheid vindt zijn oorzaak in het feit dat hij bereid is de waarheid te vertellen – ook als deze onaangenaam, ongehoord. of bizar overkomt bij journalisten, presentatoren, en mediapersoonlijkheden. En die zijn dat niet gewend, en bang om naar hun idee hun publiek met de hen vertelde waarheid voor het hoofd te stoten, of zelf als niet goed bij ‘t hoofd over te komen.
Zoals velen die van de juistheid van het libertarisme overtuigd raken en die de eerste stap daartoe zetten via de ‘Weg van Hayek’ – het lezen van Friedrich Hayeks ‘The Road to Serfdom’ -, zag ook Ron Paul het licht toen hij dit in 1944 verschenen boek in de zestiger jaren tijdens zijn medische studietijd las en zich daarna ging verdiepen in de werken van Ayn Rand, en in Ludwig von Mises en Murray Rothbard, hoewel hij deze niet eerder persoonlijk ontmoette dan in 1979.

Het einde van de goudstandaard en Pauls intrede in de politiek

Zondag 15 augustus 1971, op een stille dag in de zomervakantieperiode, besloot president Nixon tot een onverhoedse aanval op het financiële establishment door alle nog overgebleven binding van de dollar aan de goudstandaard overboord te zetten, een historische dag, ook omdat op die dag Ron Paul besloot de politiek in te gaan, “Na die dag werd al het geld politiek geld in plaats van geld van echte waarde. Ik was met stomheid geslagen”.
In 1968 verhuisde hij naar Texas en werd in 1974 afgevaardigde voor de Texaanse Republikeinse conventie en een Republikeins kandidaat voor het Amerikaanse Congres. Hij versloeg de Democraat Gammage in 1978 waarmee hij verbazing wekte bij de lokale Democraten die dachten Gammages zetel makkelijk te behouden zou zijn dankzij het Watergateschandaal. Maar de populariteit van Ron Paul onder de plaatselijke moeders was onderschat, vooral in het kiesdistrict Brazoria County waar Ron Paul als verloskundig arts praktiseerde; onderschat “omdat”, zoals Gammage het zei, “hij bij de geboorte van de helft van alle baby’s daar geassisteerd heeft. Er waren twee verloskundige artsen in de county, en de andere was zijn partner”.

Na drie perioden als congreslid, de laatste beginnend in 1997, maakte Ron Paul afgelopen juli bekend geen herverkiezing te zoeken, om zich op die manier volledig in te kunnen zetten voor de presidentsverkiezingen, daarmee zowel zijn toewijding aan dat doel aangevend alsmede zijn standpunt onderstrepend een limiet te zetten op het aantal termijnen voor herkiesbaarheid, waartoe hij in het verleden vele keren moties indiende. Hij heeft ook steeds reisjes op kosten van de Schatkist geweigerd, en heeft zich niet geregistreerd voor het ontvangen van een Congrespensioen; er is slechts één ander lid dat dat ook niet heeft gedaan.
Zijn stafchef tussen 1978-82 was overigens de bekende Lew Rockwell.

In 1976 begon de door hem opgerichte Foundation for Economics and Education (FREE) met een nieuwsbrief rond Paul, de Dr. Ron Paul’s Freedom Report. De Stichting zorgt ook voor advertenties op de radio, en publiceert zowel uitgaven rond bepaalde onderwerpen, als boeken. De traditionele ‘radiostilte’ rond Ron Paul is dus inderdaad niet te wijten aan het ‘stilzitten’ van Ron Paul.

Als lid van het House Banking Committee gaf hij de Federal Reservebank de schuld voor de toendertijd hoge inflatie. Hij besloot het daarbij niet te laten blijven, en werd een van de twee initiatiefnemers van de in 1982 opgerichte Goudcommissie van het Congres, en publicist van het commissieminderheidsrapport uitgebracht door het libertarische en gezaghebbende Cato Institute. The Case for Gold beargumenteert niet slechts de terugkeer naar een gouden standaard maar belangrijker nog, bepleit het belang van keuze en concurrentie.

In 1984 verloor Ron Paul de voorverkiezing voor de Senaat; in zijn afscheidsrede in het Congres stelde Paul: „Het is moeilijk voor iemand die werkelijke vrijheid liefheeft en uit de grond van zijn hart de macht van de staat verfoeit, om voor een tijdlang naar Washington te komen en niet als cynicus weer weg te gaan.”

Plotseling brandende aandacht van de pers voor Paul

In de tijd daarna nam Ron Paul zijn oude werk als arts weer op, en richtte daarnaast ook een uitgeverij op welke drie periodieken, nieuwsbrieven, uitgaf om zijn ‘verweesde’ aanhangers moed in te spreken en praktische raad te geven.

Foto: OnThe Issues.com

Veel mensen die ontvankelijk waren voor het gedachtegoed van het libertarisme in het algemeen en Ron Paul, in ‘t bijzonder, konden op deze manier toch kennis nemen -want de pers negeerde Ron Paul nu volledig- van deze stroming en zijn charismatische proponent .

Paul had het ondertussen druk met zijn goedlopende praktijk als gynaecoloog en verloskundige.

Korte tijd was er na de voorverkiezing in South Carolina in januari, een flinke opleving van persaandacht voor Paul waarbij ‘hijgerige persmuskieten’ over elkaar tuimelden nadat Paul het onverwacht slecht had gedaan, om de vraag aan Ron Paul te stellen aan welke kandidaat Paul zijn gedelegeerden zou toewijzen nu het “onvermijdelijke punt was gekomen voor Paul om uit de race te stappen”.  Paul werd niet moe om elk van hen uit te leggen dat zijn doel niet was om elke gelegenheid aan te grijpen met z’n campagne op te houden maar er juist zo lang mogelijk mee door te gaan.

Uiteindelijk heeft de pers besloten zich aan belangrijker dingen te wijden waartoe, tot verrassing van -cynische- libertariërs, soms ook aandacht voor Ron Pauls ideëen behoort, als men eenmaal voorbij de graaggedane maar cliché-matige karakterisering van Ron Paul van ‘ouwe knorrepot uit Texas’ kan komen.

Presidentskandidaat voor de Libertarian Party

In 1988 besloot Ron Paul voor de LP mee te doen met de verkiezingen voor het presidentschap. De Libertarische Partij was verdeeld in een Conservatieve en een Progressief-liberale vleugel. Paul vertegenwoordigde de Conservatieve vleugel, en die was succesvol in het bijeenbrengen van middelen, terwijl de Progressief-liberale vleugel erop pochtte dat ze tien zoveel ( en positievere) berichtgeving had gescoord – wat volgens sommigen, wel honderd keer zo belangrijk was. Toch ging de kandidatuur naar Paul.

Afbeelding: Sodahead.com

Ondanks de moeilijkheid om als kandidaat voor een andere dan de twee grootste partijen op het stembiljet vermeld te worden, wist de LP Ron Paul als op het biljet vermelde kandidaat mee te laten doen in alle staten op vier na, en hij behaalde bijna een half miljoen stemmen.
Volgens Paul ging de campagne om meer dan alleen het ambt veroveren; hij probeerde zijn libertarische ideëen te promoten, vaak tegenover leerlingen en studenten en ongeacht of elk van hen de kiesgerechtigde leeftijd hadden behaald, „Wij zijn net zo geïnteresseerd in de volgende generatie als in de verkiezingen. Deze kids zullen uiteindelijk gaan stemmen, en misschien, heel misschien, gaan ze naar huis en praten met hun ouders over ons”.
In zijn campagne reisde hij meer dan een jaar het land door en sprak vooral over onderwerpen als vrijemarkteconomie en de stijgende overheidstekorten: „Dat is de reden waarom we veel met jonge mensen praten. Zij zijn degenen die die rekening moeten betalen, zij zijn degenen die die schuld erven, dus is het ook het meest waarschijnlijk dat het deze jonge mensen zijn die deel gaan uitmaken van de volgende generatie in de regering”.
Na de verkiezingen keerde Paul naar zijn medische praktijk terug en nam daarnaast een aantal initiatieven samen met FREE zoals de oprichting van de ‘National Endowment (‘endowment’=begiftiging, schenking, subsidie) for Liberty’, en het produceren op Discovery Channel van de serie ‘At Issue’ over publiek beleid.

Na moeilijke campagne herverkiezing van Ron Paul in 1996

Na een afwezigheid van tien jaar was in 1996 Ron Paul vol hoop dat in zijn verkiezingscampagne voor congreslid zijn “grondwettelijke” beleidspunten – belastingverlagingen, het beëindigen van federale diensten, en het inperken van de VN – meer steun zouden krijgen dan in het verleden, omdat de Republikeinen zowel in de Senaat als in het Huis de meerderheid hadden. Het Republikeinse Nationale [Verkiezings]comité stond echter een opstelling voor waarbij een “grondwettelijk” gekleurde campagne zou moeten wijken voor een die Democraten zou moeten overhalen om van Partij te wisselen.
Newt Gingrich deed daarbij zijn uiterste best om Paul in de voorverkiezingen te stoppen. Hij recruteerde Greg Laughlin, een voormalig Democraat om als primaire opposant van Paul te dienen. Gingrich wist Laughlin in 1995 naar het Republikeinse kamp over te halen door hem een positie in het Huis van Afgevaardigden waar de Republikeinen het voor het zeggen hadden, aan te bieden, en haalde vijftig congresleden bij elkaar, alsmede de toen gouverneur van Texas George W. Bush, om Laughlin en niet Paul te steunen. Pauls antwoord was een krantenadvertentiecampagne waarin de harde kritiek van Gingrich werd aangehaald op het stemverleden van Laughlin als Democraat 14 maanden eerder. De uitkomst: Paul won. Mede dankzij de steun van belastingactivist en uitgever van het Forbes Magazine, Steve Forbes. En Paul won daarna ook in de strijd tegen zijn Democratische opponent die financieel gesteund werd door Amerika’s grootste vakbondsorganisatie.
Het was de derde keer dat Ron Paul als niet-lid van het Congres won.
Helaas ontdekte Ron Paul al snel na zijn terugkeer naar Washington dat zoals hij het stelde, “er geen serieuze poging gedaan werd” door de Republikeinen om hun verklaarde doel van een kleine overheid te bereiken.
Ook in 1998 en in 2000 versloeg Ron Paul zijn Democratische opponent die financieel fors gesteund werd door de Democratische Partij en de vakbonden. Daarentegen bleef Ron Paul doorgaan met af te zien van congressionele begunstigingen, en liever te vertrouwen op de massale hoeveelheid bijdragen die hij traditioneel van enthousiaste individuele aanhangers en stemmers ontvangt.

De gewonnen verkiezingen in het afgelopen decennium

Typerend voor de financiële achtergrond van Ron Pauls verkiezingscampagnes is die van 2006, waarin 97% van de geldelijke steun van individuele donoren kwam. Ook typisch is dat 70% of meer van donoren van buiten zijn eigen staat komt. Paul was van 2000-2006 de op na drie hoogste ontvanger van individuele bijdragen in het Huis van Afgevaardigden.
Hoe ‘zelfstandig’ is Ron Paul? De grootte van het gemiddelde bedrag dat hij van lobbyisten ontvangt, zet hem op plaats 421 van de 435 leden van het Huis. Lobbyisten hebben niet veel belangstelling voor Paul!

De opposanten van Paul binnen de Republikeinse Partij lijken het op te geven; in 2008 won hij zijn elfde termijn in het Congres zonder tegenstander. In de Republikeinse voorverkiezingen van 2010 versloeg hij zijn tegenstanders met 80% van de stemmen.

Ron Paul en het initiatief van de Tea Partybeweging

De Tea Partybeweging is de laatste maanden wat uit het zicht geraakt maar vertegenwoordigt nog steeds een belangrijke stroming van ontevreden burgers en kiezers, vooral, maar niet alleen, in de Republikeinse Partij.
Paul is zowel de geestelijke als feitelijke vader van de Beweging. Zijn zoon, de lieveling van de Tea Partijbeweging, won een senaatszetel in 2011, en voor de eerste keer in de geschiedenis diende een zoon in de Amerikaanse Senaat gelijktijdig met een vader in het Huis.
Terwijl Rand nog steeds een belangrijke positie in de Tea Partybeweging heeft, ‘ligt’ Ron Paul-zelf ‘eruit’. Althans bij een belangrijk deel van de Beweging want wat bij ‘t algemene publiek minder bekend is, is dat de Tea Partybeweging uit 2 stromingen bestaat die beide als gemeenschappelijk kenmerk hebben dat ze, breed gesproken, willen dat de overheid financieel een flink stuk kleiner wordt en de afzonderlijke staten meer bevoegdheden dan nu krijgen, maar die voor het overige in belangrijke mate verschillen.
De meest luidruchtige stroming van de twee is die van de Conservatieven; deze hebben veelal een evangelische achtergrond, staan een militair sterk Amerika voor, en zijn tegen immigratie, homohuwelijken, en euthanasie. De andere stroming is de Libertarische, welke geleid wordt door Rand Paul. Deze is wat meer conservatief ingesteld dan zijn vader, en pleegt zijn standpunten ook wat minder uitgesproken naar voren te brengen. Wellicht verklaart dit ook waarom Rand nog steeds door de Tea Partybeweging ‘gepruimd’ wordt terwijl Ron in een grote ‘straw poll’ in de Beweging in januari maar een paar procent van de stemmen kreeg van de vier kandidaten die meededen aan deze ‘poll’.

Posities en standpunten van ‘Dr. No’ Ron Paul

Ron Paul wordt ook wel ‘Dr. No’ genoemd, een verwijzing naar zijn status als arts en zijn consistente weigeren te stemmen voor wetsvoorstellen als die maatregelen inhouden die niet uitdrukkelijk door de Grondwet zijn geauthoriseerd. Hij is daarom vaak de enige die ten aanzien van een wetsvoorstel tegenstemt.
‘Dr. No’ is uiteraard het personage uit de gelijknamige film waarin ene Julius No, een man van gemengd Chinees-Duitse bloed, zich onledig houdt met het afschieten van de trots van de Amerikaanse overheid, namelijk raketten afgevuurd vanaf Cape Canaveral. Paul daarentegen houdt zich onledig met het ‘neerschieten’ van een andere ‘trots’ van de Amerikaanse overheid, een eindeloze stroom van wetsvoorstellen.

Ron Pauls politieke standpunten zijn afwisselend als conservatief, constitutionalistisch, en libertarisch aangeduid.
Het centrale leerstuk van Ron Pauls politieke filosofie is dat de “correcte rol voor de overheid in Amerika is om te zorgen voor een nationale verdediging, voor een rechtbanksysteem voor civiele geschillen, en een strafrechtssysteem voor waar het geweld en fraude betreft, en weinig anders”.

Het tijdschrift National Journal benoemde Pauls economische beleidsstandpunten in 2008 als conservatiever dan die van 91% van het Huis (in 2009 85%; 2010 78%) en progressief-liberaler in 8% van de gevallen (in 2009 15%; in 2010 22%).
Hij werd door vele economen als een Cassandra weggezet in 2005 en 2006 gezien zijn herhaaldelijke waarschuwingen voor een aankomende economische crisis en een verlies van vertrouwen in de dollar. Maar bij Alan Greenspan – overigens een volger van Ayn Rand -, bracht het waarschuwen van Paul een heroverwegen van het volgen van een beleid van ‘hard geld’ teweeg.

The Plan To Restore America (Budget for 2013) – ‘Libertarisme in Actie’

Afgelopen oktober deed Ron Paul een federaal begrotingsvoorstel voor 2013 het licht zien, met de titel “Het plan om Amerika te herstellen”, waarin in het eerste begrotingsjaar van de cyclus 1 biljoen dollar geschrapt wordt, en waarin andere maatregelen worden voorgesteld die binnen drie jaar tot een evenwichtige begroting zouden leiden.
Onder andere het ministerie van Onderwijs, dat van Binnenlandse Zaken, Handel, Energie, en Volkshuisvesting, zouden worden afgeschaft; een aantal andere prominente overheidsinstellingen zoals de Dienst Voedselwaren- en Medicijnen, zouden worden gekort met 20 tot 40%.
Het ministerie van Defensie zou 15% moeten inleveren; en alle geldelijke steun voor oorlogen in het buitenland zou worden beëindigd.
Voor de meeste andere federale diensten zouden de uitgaven op het niveau van 2006 worden bevroren.
Ontwikkelingshulp, geld voor internationale drugsbestrijdingsprogramma’s, en internationale organisaties en -commissies binnen de overheid zouden beëindigd worden.
Het federale medicijnen- en voedselprogramma, in zijn verschillende vormen als gezamenlijke federale/staatsactiviteit, zou voortaan in de vorm van een administratief mechanisme worden uitgevoerd middels grote overmakingen-ineens naar de betreffende staten (het systeem van ‘block grants’, dat sinds de invoering ervan in 1970 sterk in omvang is toegenomen, en nu een radicale uitbreiding zou kennen).
Hierbij zou wel een verandering in de regels voor het uitvoeren van het ‘block grant’-systeem nodig zijn om de gerechtvaardigde kritiek die er nu op bestaat, te ondervangen, nl. dat het systeem leidt tot het bevoordelen van de partij die aan de macht is, zowel vanaf het federale niveau als binnen de staten-zelf.

Aan de inkomenskant zou er ook flink gehakt worden in het federale oerwoud, door een aantal belastingen af te schaffen, ook zou het toptarief voor bedrijven van 35% naar 15% teruggebracht worden.
Er zou tevens een grote uitverkoop van overheidsbezittingen plaatsvinden waaronder die van grote oppervlakten land nu in bezit van de overheid.
Voorts zou er op regulatoir terrein grote verminderingen plaatsvinden, ‘Obamacare’ (het federale gezondheidsstelsel) zou worden afgeschaft.
Het Plan noemt niet het afschaffen van de Belastingdienst en van de inkomstenbelasting hoewel Paul dat wel voorstaat, zoals ook duidelijk gemaakt in zijn campagne in 2004. Eventueel zou een verhoging van de omzetbelasting denkbaar zijn volgens uitspraken van Paul, als compromis voor het wegvallen van de inkomensbelasting maar hij heeft ook gesteld dat door de drastische ingrepen in de overheidsuitgaven dit niet meer nodig zou hoeven te zijn. De federale overheid zou voortaan door accijnzen en door niet-protectionistische heffingen gefinancierd moeten worden, maar in 2011 heeft hij als alternatief een 10% inkomensbelasting voorgesteld, waarmee elke burger verder elke overheidsbemoeienis zou kunnen afkopen.

Veel critici hebben gewaarschuwd voor “een ernstige recessie” als het Plan zou worden uitgevoerd, of, zoals econoom Dean Baker, van het Center for Economic and Policy Research, zei: „Dit is de economie bijna de afgrond in doen duikelen”.
Hoe is echter de ervaring in de loop van jaren met overheden die grote financiële en regulatoire ingrepen in de economie deden? Gemengd, maar in veel gevallen zijn de nadelige gevolgen lang niet zo ernstig als gevreesd, in andere gevallen is er inderdaad sprake van een ernstige recessie (‘de afgrond in tuimelen’) maar, zoals we weten, duurt dat tuimelen niet lang voordat men op de bodem is aangekomen, en aangezien een economie iets anders is dan het fragiele menselijke gestel, is er doorgaans sprake van een even snel herstel. Dit herstel verloopt echter trager naarmate er van te voren meer maatregelen zijn getroffen om een ‘zachte landing’ te effectueren. Dit kost meestal vooraf en achteraf bergen geld die op hun beurt weer aan de reguliere economie onttrokken moeten worden.

Paul steunt de legalisatie van paralelle liquide geldmiddelen zoals door private partijen uitgegeven en door goud ondersteunde bankbiljetten, en digitaal goud, terwijl deze vrij zouden moeten kunnen concurreren met de biljetten door de Federal Reservebanken uitgegeven.
Dit zou een eind moeten maken aan het vermogen van het Federale Reservebanksysteem om Amerikanen te “belasten” door monetaire inflatie teweeg te brengen, welke hij als de meest verraderlijke van alle belastingen ziet.

Overige beleidsterreinen

Individuele vrijheid

Paul wil meer verantwoordelijkheden geven aan de individuele staten, waar het gaat om kwesties die in de grondwet niet expliciet worden toebedeeld aan de federale regering, zoals vrouwenrechten, abortus, de definitie van het huwelijk en legalisering van drugs.

Consistent met zijn libertarische ideeën is ook zijn pleidooi voor basisrechten zoals het bezit van een wapen. Anders dan zijn Republikeinse rivalen, is hij een groot tegenstander van de Patriot Act uit 2001. Die wet geeft de overheid veel meer mogelijkheden om terrorismeverdachten op te sporen en leidde tot een toename van de islamofobie.

Hoewel hij persoonlijk een tegenstander is van abortus, meent Paul dat de federale overheid hierover niets te vertellen heeft. Paul hangt een ‘consistent life ethic’ aan, wat ook betekent dat hij tegen de doodstraf is.
Ron Paul pleit voor legalisatie van drugs.
Zijn standpunt omtrent het homohuwelijk is dat de overheid daar geen zeggenschap in behoort te hebben; dat trouwen een levensbeschouwelijke / godsdienstige aangelegenheid is, en aangezien kerk en staat gescheiden zijn het homohuwelijk mogelijk moet zijn.

Anti-oorlog
Paul is waarschijnlijk het meest bekend om zijn anti-interventionisme en anti-oorlogsstandpunten. Critici noemen zijn visie op buitenlands beleid, waarmee hij ook enige steun verwierf aan de linkerkant van het politieke spectrum, “isolationistisch”. Paul stemde bijvoorbeeld tegen militair ingrijpen in Afghanistan, Irak en Libië, en wil radicaal bezuinigen op het defensiebudget. Dat zou vooral moeten gebeuren door militairen terug te halen van bases in Europa, Japan en Zuid-Korea. Ook wil hij snellere Amerikaanse terugtrekking uit Afghanistan.

De kloof tussen Paul en de rest van de Republikeinen wordt het sterkst geïllustreerd tijdens debatten over Iran. Ron Paul vindt dat Washington maar moet leren leven met Iran als kernmacht. In het verleden is dat immers ook gebeurd met de voormalige Sovjet-Unie en China.

“Door hoeveel kernmachten wordt Iran omringd?”, zei hij in augustus tegen een interviewer van Fox News. “De Chinezen, de Indiërs, de Pakistanen. De Israëli’s. De Verenigde Staten. Dan is het toch logisch dat Iran wapens wil? Internationaal zou hen dat meer respect opleveren. Waarom zouden we mensen afschrijven?”
In feite is het echter niet dat Iran kernwapens wil (of niet wil zoals ze zelf zeggen) dat problemen met het Westen oplevert maar de weigering van Iran toegang te verlenen aan inspecteurs van het Internationaal Atoomagenschap aan bepaalde plaatsen waardoor er grote argwaan in het buitenland is ontstaan. Het gedrag van Iran hierin maakt echter het standpunt van Ron Paul over Iran niet minder realistisch.

Onlangs verwees hij naar het onbemande Amerikaanse vliegtuigje dat Iran boven zijn grondgebied had neergehaald. “Waarom moest daar een Amerikaanse drone vliegen? Waarom bombarderen we zoveel landen? Waarom hebben we 900 bases in 130 landen terwijl we volledig failliet zijn? Het doel om nog een “verdedigingsoorlog” te beginnen is gevaarlijk. Het grootste gevaar schuilt in onze overdreven reactie.”
Hoewel de vele neoconservatieven en nationalisten die Romney, Santorum en de andere Republikeinse kandidaten adviseren, gruwen van dergelijke redeneringen, stelt Paul precies de vragen die de Amerikaanse kiezers zich zouden moeten stellen, zeggen sommige opinieleiders.

“Soms is er een excentriekeling die geen angst kent, nodig om de vragen te stellen die zowel de Republikeinen als de Democraten zich niet durven te stellen”, schreef columnist Russ Douthat onlangs over Ron Paul in de New York Times. “Het kan niet ontkend worden dat het wereldbeeld van Paul hem de mogelijkheid geeft krachtig kritiek te leveren op het Amerikaanse buitenlandse beleid”, schreef een andere conservatieve commentator, Daniel Drezner op zijn weblog foreignpolicy.com.
Robert Wright van theatlantic.com, stelde dat de waarde van Pauls ideeën over het buitenland niet zozeer in de inhoud zit, maar in “de manier waarop hij ze uitlegt. Paul voert routineus een eenvoudig gedachte-experiment uit: hij probeert te zien hoe de wereld eruit ziet door de ogen van niet-Amerikanen.”

Buitenlands beleid
Paul is voor een beleid van niet-inmenging maar niet voor isolationisme. Zo vindt hij dat de VS haar troepen onmiddellijk moet terugtrekken uit landen als Irak en Zuid-Korea, en uit organisaties moet stappen zoals de Verenigde Naties en de Wereldbank. Hij is tegen de dienstplicht.
Ook is Paul tegen het vergaande samenwerkingsverband tussen de Verenigde Staten, Canada en Mexico genaamd de “Security and Prosperity Partnership of North America”.
Paul is tegen de gesloten vrijhandelsverdragen met andere landen omdat hij stelt dat ze vrije handel juist belemmeren.
Op het punt van immigratie neemt Paul een behoudend standpunt in. Maar hij is niet tegen immigratie. Wel is hij voorstander van het versterken van de grenspolitie en wil af van de mogelijkheid van (illegale) immigranten om overheidssteun te krijgen.

“Zou Ron Paul Kunnen Winnen?” – De aanhang van Ron Paul

In de Amerikaanse media maar vooral onder de traditionele leden van het Republikeinse Partij-establishment is het populair om Ron Paul als een ‘sekteleider met een gaatje in z’n hoofd’, een ‘excentriekeling’ weg te zetten, met een aanhang die bestaat uit een stelletje zeloten, spottend ‘paulieten’ genaamd, slaafse volgers die in de marge van de samenleving verkeren.

Foto: ReDDit.com

Uit uitkomsten en analyses van enquetes over de voorkeuren die kiezers en partijleden hebben voor kandidaten blijkt echter het tegendeel. De vraag ‘Zou Ron Paul kunnen winnen?’ was dan ook in december een serieuze kop op de voorpagina van de Des Moines Register, een gerespecteerde krant in het Midden-Westen.

Onder Onafhankelijke kiezers
In een CBS-enquete begin dit jaar was Ron Paul met Mitt Romney de enige die het niet tegen Obama zou afleggen.
Interessanter was dat Paul een hoger aandeel van Onafhankelijken kreeg dan Romney, zoveel dat als je ruimhartig denkt, je zou kunnen zeggen dat er twee keer zoveel ‘getikten’ onder de aanhang van Paul schuilen – althans lieden die van de norm afwijken – dan onder die van Romney. De Onafhankelijken-aanhang moet echter niet overdreven worden; het aandeel Paul-stemmers onder hen was 2% groter dan die van de Romney-stemmers. Het is duidelijk dat het aandeel ‘getikten’ onder de Paul-aanhangers gering is.
Een op de drie kiezers die voor de eerste keer meedeed aan de voorverkiezingen, had voorkeur voor Ron Paul. En, wat misschien nog wel het opvallendste is, 44 procent van degenen die zichzelf omschreven als “onafhankelijk” of “anders” (dan Republikeins), zei Paul te steunen. Achttien procent koos voor Romney. Onafhankelijken, die volgens de meeste onderzoeken ongeveer 40 procent (en van de onder-30 stemmers in New Hampshire zelfs 53%) van het electoraat uitmaken, zijn vaak bepalend voor de uitslag van de verkiezingen.

Onder jongeren
“Een overgrootvader die ‘glazige-blik’veroorzakende toespraken geeft, een brommerig trekje heeft en dagenlang van het (Republikeins campagne)toneel verdwijnt om te kunnen uitrusten, is bezig jonge kiezers te betoveren”. Zo leidt de Huffington Post een blogartikel in over de Paul-campagne.
Uit een onderzoek van de New York Times blijkt dat 48 procent van de 17 tot 29-jarigen die meededen aan de voorverkiezingen, heeft gekozen voor Paul. Romney haalde slechts 13 procent. Ron Paul scoort in deze groep eenvoudigweg beter dan welke andere Republikeinse kandidaat ook. Dat komt door de standpunten van Paul. Ze houden van zijn belofte om een eind te maken aan de Patriot Act die het de overheid veel makkelijker maakt toegang te krijgen tot poststukken, telefoon- en andere data. De internetgeneratie dat het is, reageert ook op Pauls waarschuwing dat de federale overheid klaar staat om internetprivacy te beperken.
Ron Paul gaat vaak tekeer tegen het SOPA-wetsontwerp in het Congres, de Stop Online Privacy Act waarvan Paul stelt dat deze de overheid toestaat te zien hoe mensen op internet hun zoekopdrachten geven.
Tegenover de enthousiaste aanhang van Paul onder jongeren staat dat deze groep een relatief klein deel uitmaakt van het electoraat – 12% in de voorverkiezingen van New Hampshire, en 15% in die van Iowa. Tevens laat deze groep het veel vaker afweten in de stemlokalen dan oudere kiezers.

Onder mannen
Ron Paul trekt meer mannen dan vrouwen aan. Een enquete van de Washington Times vond een 12% verschil. Uit een analyse van het verschil tussen stempatronen tussen mannen en vrouwen blijkt dat de reactie van kiezers op het overleidsbeleid tot een veel grotere reactie in het stemhokje leidt bij mannen dan bij vrouwen. Het gaat hierbij om een tegenbeweging: als de overheid bezuinigt en kleiner wordt neigen de kiezers ernaar voor kandidaten te gaan stemmen die meer willen uitgeven, en als de overheid zich uitbreidt wordt het kiezerspubliek conservatiever en meer aanhanger van een ‘kleine overheid’.
Obama wordt gezien als voorstander van een grotere en meer spilzieke overheid maar de standpunten van Ron Paul in contrast daarmee zijn zo radicaal de andere kant uit dat ook ontevreden vrouwelijke kiezers ze te extreem vinden.

Onder militairen
Vanuit de overweging dat militairen meer dan gemiddeld patriottisch zijn, hun leven voor het vaderland overhebbend, zou gedacht kunnen worden dat militairen per saldo veel meer voor kandidaten zijn die de militaire uitgaven flink willen opvoeren, en meer havik-achtig zijn.
Het tegendeel is echter waar.
Het grootste deel van het leger wordt uitgemaakt door niet-officieren, en die zijn in aanmerkelijke mate jong, een groep die ook in de burgermaatschappij een opvallend oriëntatie naar Paul kent.
Daarnaast is het zo dat veel soldaten hebben getekend wegens de mogelijkheden die het hen gaf; salarisverbetering, studiemogelijkheden, en andere voordelen zoals bij het verkrijgen van een hypotheek.
In plaats daarvan zijn ze de laatste tien jaar geconfronteerd geweest met slepende en uitzichtloze militaire campagnes ver van huis, met een grotendeels onzichtbare vijand welke echter niet minder dodelijk was.
De meesten zijn daarom erg oorlogsmoe en zijn geporteerd voor die kandidaat die hen het snelst terughaalt naar huis. Bovendien spreekt Paul zich meer dan andere kandidaten ervoor uit dat het niet alleen afgelopen moet zijn met de huidige campagnes maar dat er vooral niet aan nieuwe gedacht moet worden zoals tegen Iran. Tevens wil hij troepen uit vredesgebieden terughalen.
De relatief kleine groep van militairen onder het stemmerspotentieel kan als bovengemiddeld gemotiveerd daarom een meer dan evenredige invloed uitoefenen.

Onder andere groepen
Ron Paul doet het niet alleen onder de voorgenoemde groepen beter dan welke andere Republikeinse kandidaat dan ook maar ook onder Democraten, progressief-liberalen, gematigde kiezers, en diegenen met een laag inkomen.
Volgens de Amerikaanse Bond voor Burgerlijke Vrijheden is Ron Paul progressiever dan Obama op het gebied van veel burgerlijke vrijheden en anti-oorlogsthema’s.

Een heleboel Occupy-aanhangers zijn ook boos op Obama voor zijn steun aan bedrijfsreddingsoperaties, en zijn falen om snel een eind te maken aan de oorlogen in Irak en nu nog in Afghanistan, en overwegen nu een stem voor Paul.
Er zijn aanwijzingen dat in Iowa een aanzienlijk aantal Democraten zich als Onafhankelijk had laten registreren met als doel voor Paul te kunnen stemmen in de voorverkiezing, omdat Iowa niet toestaat dat Democraten met een Republikeinse voorverkiezing mogen meedoen. Het is mogelijk dat er Democraten zijn die een ‘partij-oversteek’ maken om de Republikeinen te saboteren waarbij ze verleid worden om te stemmen voor de Republikein die het minste kans heeft om te winnen. Wat Paul betreft zouden ze dan wel eens raar kunnen uitkomen!

Conclusie
Onafhankelijken, jongeren, progressief-liberalen, gematigden, en kiezers met een laag inkomen zijn allemaal beslissende kiezersachterbannen die Obama de voorverkiezingen deden winnen, en daarna de verkiezing van 2008.
Het is daarom niet anders dan redelijk om aan te nemen dat de kandidaat die in de breedstmogelijke zin de ‘kern’kiezers van Obama aanspreekt, en die de beste kans heeft om hun stemmen aan te trekken, de meest verkiesbare kandidaat is.

ATLAS SHRUGGED

De film

De verfilming werd geregisseerd door Paul Johansson en is op 15 april in première gegaan. Deel 2 van de trilogie wordt eind 2012 verwacht.

Het boek

Atlas Shrugged werd in 1957 geschreven door Ayn Rand en werd uitgeroepen tot het op een na meest invloedrijke boek in de Amerikaanse geschiedenis (na de bijbel). Het beste Amerikaanse fictieboek uit de 20e eeuw werd minstens 7.000.000 keer verkocht. De Nederlandse vertalingen luiden Wereldschok en Atlas in staking.

Ayn Rand verdedigt in de roman de beginselen van individuele vrijheid, de vrije markt en vrij ondernemerschap. In het boek uit 1957 brengen stakende ondernemers de falende overheid ten val. Marx op zijn kop: “gansch het raderwerk staat stil, als de ondernemershand dat wil“. Om een idee van het plot te krijgen:
“Ooit was het leven fantastisch, maar de wereld was aan het vergaan. Fabrieken werden gesloten, transporten van goederen kwamen stil te staan, containers waren leeg en de verantwoordelijken verdwenen. De lichten gingen uit, de steden werden koud, niets was meer over behalve de ellende. Niemand wist hoe het te stoppen, niemand begreep waarom het gebeurde, met uitzondering van slechts één enkele vrouw: de manager van een eens zo machtig transcontinentaal spoorwegbedrijf. Zij vermoedt dat het antwoord rust in een opmerkelijke uitvinding. Gedaan door een man die eens heeft gezegd dat hij de motor van onze wereld kon laten stoppen. Lukt het haar om hem te vinden?”

Ayn Rand (1905-1982)

Op haar 21e ontvluchtte Alissa Rosenbaum de Sovjet Unie. Onder de naam Ayn Rand streed ze tegen het collectivisme. Bekend zijn haar toneelstuk The night of january 16th (De nacht van de 16e januari) (1934) en haar boeken: We the living (De vrijheid gloorde) (1936), The fountainhead (De eeuwige bron) (1943) en Atlas shrugged (Atlas in staking) (1957). Haar filosofie, het objectivisme, is een overtuigend ethisch pleidooi voor het egoïsme en ieder’s recht/plicht op zelfbeschikking.

Hub Jongen (1928)

Hub Jongen maakte zijn Ingenieursbureau Jongen 500 man groot. Na het lezen van Atlas shrugged werd hij objectivist en libertarier. Later sprak hij Ayn Rand persoonlijk. Hub en zijn vrouw Riet van Roon waren mede-initiatoren van het Libertarisch Centrum, deVrijbrief, het libertarische hulpfonds LIFHAS, de 2e Wereld Libertarische Conventie, de Libertarische Partij, Libertarian.nl en Vrijspreker.nl. Hij schreef duizenden artikelen. Hub zal de film inleiden.

Programma

19.00-19.50 uur borrel
19.50-20.00 uur zaal open
20.00-20.15 uur inleiding door Hub Jongen
20.15-21.52 uur film Atlas Shrugged
21.52-23.00 uur borrel

Plaats

Filmtheater de Uitkijk
Prinsengracht 452, 1017 KE Amsterdam
20 meter naast tramhalte

Grotere kaart weergeven

Haagen Invest Gold and Silver Shop

Om de première te vieren biedt HaagenInvest.com Gold and Silver Shop iedere bezoeker een consumptie aan.

Wachtlijst en nieuwsbrief nieuwe voorstelling

De première is uitverkocht.

Wilt u op de wachtlijst? Stort dan 9,00 euro op giro 8205896 t.n.v. P.H.Schreurs te Nijmegen onder vermelding van uw geldige emailadres (vervang @ door het woord AT met een spatie ervoor en erna). Toewijzing geschiedt in volgorde van betalingsontvangst. Wachtlijsters krijgen 18 januari hun betaling terug gestort.

Op 16-1-2012 om 20.10 uur worden dan nog lege stoelen voor 10 euro verkocht aan mensen die op goed geluk naar de Uitkijk zijn gekomen.

Vermoedelijk volgt er later dit voorjaar een tweede voorstelling. Mogelijk in combinatie met een debat met Hans Achterhuis. Wilt u daarover geïnformeerd? Mail uw interesse naar schreurs@libertarier.nl.

Annulering en restitutie

T/m 14-01-2012 50% restitutie.
Daarna geen restitutie.

Wees op tijd!

Na aanvang (20.00 uur) geen toegang meer tot de zaal.
Dan lege stoelen worden verkocht aan wachtenden in de foyer.

Vervoer

Lopen
Vanaf NS-station Amsterdam Centraal: half uur.

Tram
Vanaf NS-station Amsterdam Centraal.
Tram 1, 2 of 5 (10 minuten) tot halte Prinsengracht.

Auto betaald parkeren
Parkeren op straat vanaf Prinsengracht richting centrum 5 euro per uur.
Parkeren op straat vanaf Prinsengracht richting ringweg 4 euro per uur.
Parkeren op straat buiten de A10-ringweg vanaf 19.00 uur gratis.
Q-Parking Byzantium, Tesselschadestraat 1-G, 1054 ET Amsterdam (4 euro per 49 minuten) (6 minuten naar theater).

Auto goedkoop parkeren plus OV
Parkeren bij transferium World Fashion Centre (8 euro/dag incl. max. 5 OV-retourkaartjes).
Tram 1 richting centrum (elke 8 minuten) tot halte Prinsengracht (reistijd ruim kwartier).

Auto goedkoop/gratis parkeren plus OV
Bewaakt parkeren bij transferium Amsterdam Arena (8 euro/dag incl. max. 2 OV-kaartjes).
Of gratis onbewaakt parkeren bij NS-station Diemen-Zuid (vanaf daar nog ca. half uur).
Metro tot halte Weesperplein (elke 10 minuten).
Tram 7 richting Slotermeer of tram 10 richting van Hallstraat.
3 minuten lopen naar hoek Prinsengracht.

Auto gratis parkeren plus OV
Onbewaakt gratis (vanaf 19.00 uur) parkeren op straat buiten de A10-ringweg nabij station Lelylaan.
Tram 1 richting centrum (elke 8 minuten) tot halte Prinsengracht (reistijd ca. kwartier).

Parkeren
Zie www.parkerenindestad.nl.

Retour Groningen
Bij voldoende interesse rijdt er een busje vanuit/naar Groningen.

Meer informatie?
Mail schreurs@libertarier.nl

Over de spreker:

Marcel Crok (foto: staatvanhetklimaat.nl)

Marcel Crok werd na zijn studie scheikunde wetenschapsjournalist. Later werkte hij als redacteur bij Technologietijdschrift De Ingenieur en het populairwetenschappelijke maandblad Natuurwetenschap & Techniek.

Bij Natuurwetenschap & Techniek rolde Crok in het klimaatdebat door een kritisch verhaal te schrijven over de inmiddels beruchte hockeystickgrafiek, een invloedrijk bewijsstuk in de klimaatdiscussie. Het leverde hem de Glazen Griffioen op, een aanmoedigingsprijs voor wetenschapsjournalisten.

Crok raakte geïntrigeerd door het klimaatdebat, zegde in 2008 zijn baan op om als onderzoeksjournalist een paar jaar lang fulltime aan een boek te kunnen werken. Dat leidde eind 2010 tot de publicatie van “De staat van het klimaat, Een koele blik op een verhit debat”. In het boek laat Crok zien dat we eenzijdig zijn voorgelicht over het klimaat en dat het nog maar sterk de vraag is of CO2 wel zo’n grote invloed heeft ophet klimaat. Crok werkt momenteel aan de Engelse versie van zijn boek, dat in 2012 zal uitkomen.

De Libertarische Partij en de JOVD organiseren op Super Tuesday, dinsdag 6 maart, om 20.00 uur een Ron Paul avond met gastspreker Jim Turney, oud-voorzitter van de Amerikaanse Libertarian Party, die een voordracht zal houden met de titel: “Ron Paul: Een libertarische presidentskandidaat die het beter doet dan verwacht.”

Let op! Gewijzigde lokatie:  Herengracht 38b, Den Haag

Programmadetails

De Bijeenkomst vindt plaats in samenwerking met de JOVD die zo genereus was om ons gelegenheid te geven op een plek samen te komen waar veel bezoekers terecht kunnen, namelijk Herengracht 38b in Den Haag, waar wij in staat zullen zijn net zolang de Super Tuesday-voorverkiezingen, en de uitslagen daarvan, te kunnen volgen als wij dat willen, dus tot ver in de kleine uurtjes.

20u            zaal open
20.30 u   Jim Turney spreekt
22 u            Discussie
23 u           Via een groot scherm volgen wij de uitslagen op CNN

‘Super Tuesday’ is traditioneel de datum in de verkiezingscampagnecyclus in de VS waarop het hoogste aantal gedelegeerden voor de presidentskandidaten te winnen valt. De datum valt in februari of maart, en dit jaar is het 6 maart, in tien staten. Het aantal gedelegeerden dat op Super Tuesday te winnen valt, is zo groot dat het meestal op die dag duidelijk wordt wie de winnende kandidaat zal zijn op de partijconventie die nadat alle voorverkiezingen geweest zijn, gehouden wordt.

Dit jaar is Super Tuesday wat ‘kleiner’ dan gemiddeld maar toch gaat het om maar liefst 19% van het totale aantal gedelegeerden.

De Libertarische Partij volgt dit jaar de verkiezingscampagne met extra-belangstelling omdat een libertariër meedoet, die ook nog eens goede kansen heeft. Het betreft Ron Paul, die ook al eerder aan presidentiële voorverkiezingen heeft meegedaan maar dit jaar beter scoort dan ooit. In de zojuist gehouden voorverkiezingen in Maine kwam hij met een klein verschil op de twee plaats maar hij klaagt erover dat de telling te snel heeft plaatsgevonden, op sommige plaatsen moet nog gestemd worden, en Ron Paul is er zeker van dat de balans dan in zijn voordeel gaat omslaan.
Ron Paul is al sinds 1974 in de politiek actief.
Hij heeft door de jaren heen zich zeer consistent en principieel opgesteld waarbij centraal staat dat de overheid klein moet zijn, en in elk geval veel kleiner dan nu.

Hij heeft een uiterst-loyale schaar volgelingen opgebouwd van voornamelijk jonge mensen, hoewel er dit jaar ook vertegenwoordigers van andere groepen bijgekomen zijn, zoals zeer in Obama teleurgestelde Democraten.

De principiële opstelling van Ron Paul heeft hem niet geliefd gemaakt bij lobbyisten, en hij wijst eveneens overheidssteun bij zijn campagnes af, alsmede die van grote bedrijven. Daarentegen ontvangt hij zeer veel steun van honderdduizenden enthousiaste burgers die hem met de bedragen die zij kunnen missen, in zijn campagne steunen.

Een geschreven portret van Ron Paul, samen met een analyse van zijn aanhang, en een overzicht van zijn standpunten, is in een artikel hier verder uitgewerkt.

Jim Turney:

„Op basis van de indruk die ik had deed ik jaren geleden de uitspraak dat politiek succes beter dan verwachte resultaten vereist, en die uitspraak is dit jaar in een helder licht gezet door de kandidaten voor de Republikeinse nominatie, in ‘t bijzonder Ron Paul.

Succes voor Ron Paul betekent niet hetzelfde als het winnen van de nominatie. Paul moet het meer opnemen tegen ‘verwachtingen’ dan tegen de andere kandidaten. Hij probeert de libertarische beweging op te bouwen in plaats van dat hij een traditionele campagne voert.

Wat levert nu zijn inspanning op? Wat zal er in de Super Tuesday-voorverkiezingen van 6 maart gebeuren?

Zal Paul net zoals de andere kandidaten ermee ophouden als er geen hoop is op het winnen van de nominatie? Wat zal Ron op de kandidaatstellende conventie eisen van Republikeinen en hun genomineerde ? Gaat hij de Republikeinse kandidaat steunen of zet Paul zijn campagne door als een onafhankelijke kandidaat, of zal hij proberen de kandidatuur van de Libertarian Party te krijgen?

Hoe past Ron Pauls senatorzoon Rand in Rons plannen?

Wie geven Paul hun politieke steunbetuigingen? Wie geven Paul hun stem in de voorverkiezingen?

Wat betekent dit alles voor de libertarische beweging wereldwijd en voor de Libertarische Partij in de Verenigde Staten?

Gaat Jim Turney voor Ron Paul stemmen?”

Over de spreker:

Wie is Jim Turney?

Hij werd in 1964 bekend met libertarische beginselpunten, door Bastiat te lezen, en hij ondersteunde de Goldwater (Republikeinse) campagne voor het presidentschap. Tegen 1969 was hij gerijpt tot een vastbesloten libertariër binnen de organisatie ‘Young Americans for Freedom’ en was op de roemruchte conventie in St. Louis waar de moderne libertarische beweging onafhankelijk werd.

Jim Turney leidde de campagne tegen de dienstplicht toen hij op de universiteit zat en behaalde zijn diploma in 1972 op de James Mason universiteit. Toen de dienstplicht in 1973 werd beëindigd ging hij in militaire dienst en bewees daarmee zijn opstelling dat hij een vrijwilligersleger ondersteunde, en hij deed tweeëneenhalf jaar dienst als luchtverkeersleider in Duitsland en tekende daarna in 1976 in voor dienst bij de reservetroepen.

In In 1977 richtte Jim Liberty Audio op met als primair doel bijeenkomsten en gebeurtenissen van belang voor libertariërs, vast te leggen. Hij nam meer dan 5000 sessies op ongeveer 1000 conferenties en samenkomsten op verspreid over de VS en Europa, tot 2001, maar vooral tot aan 1994. In 1993 riep hij een internet-hostingonderneming in leven ten behoeve van ‘startups’  die nog steeds bestaat.

In 1980 voerde hij een opvallende campagne voor het Congres als de Libertarian Partykandidaat in centraal-Virginia terwijl Ed Clark de presidentiële kandidaat van de LP was.

Jim vormde  in 1982 Libertarian International (nu ISIL) met Bruce Evoy en Vince Miller, en bij hem was tot 1987  het kantoor van de organisatie ondergebracht.

In 1985 werd Jim tot nationaal voorzitter van de Libertarian Party verkozen op de LP’s conventie in Phoenix in Arizona, en hij werd in 1987 herverkozen op de conventie in Seattle waar Ron Paul de LP-kandidatuur voor President won (in competitie met de inheemse Amerikaanse activist en acteur Russell Means), dus Jim was de nationale leider van de LP terwijl Ron Paul hun presidentskandidaat in 1988 was.

In 1989 werd Jim tot de Raad van Bestuur benoemd van de nationaal erkende NORML (de Nationale Organisatie voor de Reformering van Marijuana Legislatie), waar hij tot 1998  dienst deed als penningmeester en interim-uitvoerend bestuurder.

Jim werd in 1998 verkozen als lid zonder portefeuille van het LP Nationaal Comité, en bleef daar aan tot 2002.

In 2002 migreerde Jim naar Cyprus en trad in dienst bij de HJC Group tot 2005, maar hij is op Cyprus gevestigd gebleven, en reist frequent door Europa werkend als beheerder van beleggingsportefeuilles.

Let op! Bijeenkomst vindt plaats op het hoofdkantoor van de JOVD, Herengracht 38b 2511 EJ Den Haag / Telefoon: 070 362 24 33 / E-mail: info@jovd.nl

(In English, with source text:)

JOVD and LP organize Ron Paul Night at Super Tuesday, March 6, at changed location!

In cooperation with the JOVD the next LP Meeting takes place at March 6 at 20PM, with ex-chair of the American LP Jim Turney as guest speaker, on Ron Paul: ‘A libertarian presidential candidate who does better than expected’.

Take note, the usual venue has been changed!

Program details

The Meeting takes place in cooperation with the JOVD that was so generous as to give us the opportunity to meet at a place where lots of visitors can come, namely Hrengracht 38b The Hague, where we’ll be able to watch the Super Tuesday primaries and caucuses , and their results, as much as we want, so until deep in the wee small hours!

8PM Reception
8:30PM Jim Turney speaks
10PM Discussion
11PM We follow the results at a large screen

‘Super Tuesday’ traditionally is the date in the election campaign cyclus in the US at which the highest number of delegates can be gained. The date is in February or March, and this year it’s March 6, in ten states. The number of delegates that can be won, is so large that usually at that date it will become clear who the winning candidate will be at the Party Convention that is held after all primaries and caucuses have taken place.

This year Super Tuesday is somwhat smaller than on average but still no less than 19% of the total number of delegates is at stake.

The Dutch Libertarian Party follows the election campaign with more interest than usual because a libertarian candidate participates, having good chances at winning at that. That libertarian is Ron Paul who has participated in presidential primaries previously but who scores better this year than ever. In the just-held caucus in Maine he came out in second place with just a small difference with number one Mitt Romney, but Paul complains that the counting has taken place too quickly as in some places the local caucus hadn’t even taken place yet at the time of tallying up the results. Paul is sure the inclusion of the remaining caucus results will tip the balance in his favor.

Ron Paul has been active in politics since as early as 1974.

He has taken very principled and consistent positions through the years centered on the tenet that government should be small, at least much smaller than now is the case.

He has built an extremely loyal follower base of predominantly younger people, though this year they have been joined by representatives of other groups too, like Democrats who feel severely letdown by Obama.

The principled stance of Ron Paul has not endeared him to lobbyists, and he refuses subsidies of the government in his campaign as well as those of large companies. In contrast with those paties he receives much support from hundreds of thousands of enthousiastic citizens who support him in his campaign by making contributions of as much as they can afford.

A report (in Dutch) of Ron Paul, together with an analysis of his following, and an overview of his points of view, has been written in this article.

Jim Turney:

“My observation of many years ago, that political success requires better than expected results, has been highlighted this year by candidates for the Republican nomination for president, particularly Ron Paul.
Success for Ron Paul is not winning the nomination. Paul is running against ‘expectations’ rather than the other candidates. He is trying to build the libertarian movement instead of running a traditional campaign.

So how is his effort faring? What will happen in Super Tuesday primaries, 6 March?

Will Paul drop out like the other candidates when there is no hope to win the nomination? What will Ron require of Republicans and their nominee at the nominating convention? Will he endorse the Republican nominee or will Paul continue his campaign as an independent or try for the Libertarian Party nomination?

How does Ron Paul’s Senator son Rand fit into Ron’s plans?

Who is giving Paul their political contributions? Who is giving Paul their vote in the primaries?

What does all this mean to the libertarian movement worldwide and to the Libertarian Party in the US?

Will Jim Turney vote for Ron Paul.

Who is Jim Turney?

He was introduced to libertarian principles in 1964 by reading Bastiat and actively supported the Goldwater (Republican) campaign for president. By 1969 he had matured into a dedicated libertarian activist within the Young Americans for Freedom organization and attended the notorious St Louis convention where the modern libertarian movement became independent.

Jim Turney led the campaign against the military draft while attending university and graduated in 1972 from James Madison. When the draft was ended in 1973, he proved his position that he supported a volunteer military by enlisting in the US Army and served two and a half years in Germany as an air traffic controller, then re-enlisted for the Reserves in 1976.

In 1977 Jim founded Liberty Audio for the primary purpose of recording meetings and events of interest to libertarians. He recorded over 5000 sessions at about 1000 conferences and meetings across the US and Europe until 2001, but mostly prior to 1994. In 1993 he formed an Internet ‘start-up’ hosting company which is still in business.

In 1980, Jim ran a high profile campaign for Congress as the Libertarian party candidate in central Virginia while Ed Clark was the presidential candidate of the LP.

In 1982, Jim formed Libertarian International (now ISIL) with Bruce Evoy and Vince Miller, and hosted the organization’s office until 1987.

In 1985 Jim was elected ‘National Chair’ of the Libertarian Party at the LP’s Phoenix convention and he was re-elected in 1987 at the Seattle convention where Ron Paul won the LP nomination for President (competing against native American activist and actor Russell Means), so Jim was the national leader of the LP while Ron Paul was their president candidate in 1988.

In 1989, Jim was appointed to the board of directors of nationally recognized NORML (National Organization for the Reform of Marijuana Laws), serving as treasurer and interim executive director until 1998.

Jim was elected an ‘at large’ member of the LP national committee in 1998 and served until 2002.

In 2002, Jim moved to Cyprus to work with the HJC group until 2005 but he has continued to live in Cyprus and frequently traveling throughout Europe working as an investment portfolio manager.

Volgens Sturman komen de meeste oorlogen voort uit het ontbreken van rechtsregels over wanneer welke staat of groep recht heeft op welk  grondgebied. Daardoor kan het voorkomen dat beide partijen in een oorlog alletwee overtuigd zijn van hun gelijk, elk met goede redenen, en daarom met elkaar in een gewapend conflict verzeild raken. Zonder dat je objectief kunt aanwijzen welke de slechte partij is. Beide partijen handelen met goede bedoelingen, door een slecht systeem van heersende ideeën over grenzen en afscheiden, met vreselijke resultaten.

Verder zal Sturman ingaan op de volgende vragen. Wat is er tegen te doen om oorlogen in de toekomst te voorkomen? Kan oorlog alleen voorkomen worden als er een libertarische wereld is? Voor welke verdragen, afspraken, inzichten, etc. kunnen we nu al pleiten, om te zorgen dat ook in een wereld vol staten oorlog zoveel mogelijk voorkomen wordt? Als voorbeeld zal de spreker ingaan op het Israelisch/Palestijns conflict. Wat is de libertarische oplossing? En is er ook een goede (dus voor beide partijen acceptabele) niet-libertarische of semi-libertarische oplossing, die in de huidige wereld praktisch toepasbaar is?

(Oorspronkelijk zou Henry Sturman dit onderwerp behandeld hebben in februari maar door het plotseling uitvallen van een spreker en een daarmee samenhangend misverstand in aankondigingen is besloten dat Henry is april spreekt).

Over de spreker:

Henry Sturman (foto: henrysturman.com)

Henry Sturman studeerde technische natuurkunde in Delft. Hij is eigenaar van Sturman Enterprises, een Haags bedrijf dat diensten verleent op het gebied van automatisering en internet. Daarnaast is hij freelance auteur en is actief binnen de Nederlandse libertarische beweging. Zo stond hij bij de tweede kamerverkiezingen van 1994 als nummer 5 op de lijst van de Libertarische Partij en is hij beheerder van de libertarische mailinglijst vrijheidslijst. Daarnaast schreef Sturman diverse artikelen voor HP/De Tijd over o.a. de gezondheidsdictatuur, de verzorgingsstaat, de linkse gekleurdheid van het NOS journaal en de leugens over de gevaren van meeroken.

Over de spreker:

Stan de Jong (foto: standejong.nl)

Stan de Jong (23-12-1963 Waalre) is een Nederlandse journalist, publicist en scenarioschrijver.

Hij studeerde rechten aan de Universiteit Utrecht en maakte net als vele generaties eerstejaars kennis met het strafrecht door het boek met de veelzeggende titel ‘Strafrecht met mate’. Als journalist kwam hij later weer geregeld met juristen in aanraking en werd zo nu en dan diep getroffen door hun bij vlagen ondoorgrondelijke redeneertrant.

Over de spreker:

Jaffe Vink (foto: jaffevink.nl)

Jaffe Vink (1951) studeerde filosofie in Amsterdam. Hij werkte voor Studium Generale van de Universiteit van Amsterdam, was bedenker en chef van de bijlage Letter & Geest van dagblad Trouw en oprichter en hoofdredacteur van het weekblad Opinio.

OpenSeminar met als thema: Crisis? Welke van de 9?

Twitter: #LiberateAmsterdam

‘De Crisis’ maakt veel mensen onrustig. Terecht, want veel mensen beschikken over goede voelsprieten voor naderend onheil. Op dit moment zijn er 9 populaire crises aan te wijzen. Deze zijn opgelijst in het programma.

In de populaire media is er vooral aandacht voor politici die geruststellende woorden gebruiken. Én voor allerlei ‘deskundigen’ die naar het Kapitalisme en Bankiers wijzen omdat deze allemaal schuldig zouden zijn aan de huidige ontstane situatie.

Wij hebben een andere boodschap voor u. Een niet alledaagse. Kern daarvan is dat:
dat onze economisch systeem geen vrijemarkteconomie is maar een gemengde economie (waarbij de overheid de helft van het nationaal inkomen uitgeeft)
in veel van de problemen besluiten die door de overheid genomen zijn een belangrijke aanleiding voor de huidige problemen zijn
de Vrije Markt oplossingen biedt voor de huidige problemen én voorkomt dat we weer in diezelfde problemen gaan raken in de toekomst
Heeft u het ook helemaal gehad met politici en allerlei fopdeskundigen die u dagelijks op de TV worden opgedrongen, kom zaterdag 10 december zeker dan naar Amsterdam!

http://www.liberateamsterdam.nl/

De liberale stroming is rijk geschakeerd. De spreker zal ingaan op overeenkomsten en verschillen tussen klassiek-liberalen, ontplooiingsliberalen en sociaal-liberalen; het hele liberale spectrum dat is gelegen tussen libertarisme en collectivisme.

Over de spreker

Dr. P.G.C. (Patrick) van Schie

www.artikel7.nu Dr. P.G.C. (Patrick) van Schie is historicus, gepromoveerd op een boek over de voorlopers van de VVD (Vrijheidsstreven in verdrukking. Liberale partijpolitiek in Nederland 1901-1940).

Hij is sinds 2001 directeur van de Prof. Mr. B.M. Teldersstichting, het onafhankelijk wetenschappelijk bureau ten behoeve van het liberalisme, gelieerd aan de VVD. Op maandag 7 november presenteert de Teldersstichting het door Fleur de Beaufort en hem samengestelde ‘Het Liberalenboek’, een rijk geïllustreerde geschiedenis over het liberale denken en doen, van het partijleven en de propaganda tot en met de prestaties.

(Willem Buiter, 2007) 

Voorwoord (door Harry Geels, directeur Research Inmaxxa)

Het feit dat de functie van geld als ‘rekeneenheid’ in de (monetaire) economie nog grotendeels onontgonnen en door het gros van de economen onbegrepen terrein is, is niet alleen verbazingwekkend maar ook dramatisch. Want onbekend maakt nu eenmaal onbemind. En dit nu net terwijl een structurele oplossing voor de eurocrisis juist in dit leerstuk gevonden kan worden. Met het kernconcept van ‘The Matheo Solution (TMS)’ heeft de Nederlandse euro-researcher André ten Dam – wereldwijd als eerste – op basis van dit leerstuk een mechanisme ontworpen en gepresenteerd waarmee het belangrijkste geboortegebrek van het Euro Pact kan worden gecorrigeerd en daarmee dus de kernoorzaak van de eurocrisis aangepakt.

TMS koppelt ‘rekeneenheid’ als functie van geld los van ‘betaalmiddel’ als andere functie van geld. Dit biedt dan de mogelijkheid om de noodzakelijke prijs/loondevaluaties in de zwakkere eurolanden op nationaal niveau te kunnen doorvoeren terwijl de euro als énig wettig betaalmiddel in ieder euroland kan blijven bestaan. Op voorspraak van de Duitse topeconoom Hans-Werner Sinn bij het prestigieuze ifo-instituut in München zal Ten Dam een artikel schrijven voor het komende CES-ifo thema ‘Eurokrise: Ist eine Einführung einer Parallelwährung in den Krisenstaaten eine Lösung?’ Lees verder: The Matheo Solution

Over de spreker

André ten Dam

André ten Dam is onafhankelijk researcher op het gebied van de euro, de EMU, en het EU-Verdrag. Hij is tevens initiatiefnemer/voorzitter van Stichting Wisselverlies.nl, monetair-economisch adviseur en directeur van TEN DAM Juridisch Advies & Rechtshulp.Publicaties:Over de euro: – De euro is dood. Op naar een nieuw Europact – ‘Op verzoek – de waarheid over de euro’